‘Het ziet zwart van de mensen.’ Als ik door Tokyo liep, moest ik vaak aan deze uitspraak denken. Shinjuku station waar metro en trein samenkomen, passeren dagelijks drie miljoen mensen. Je moet doortastend ‘ritsen’om bij het juiste perron uit te komen. Japan kent vele gezichten, jong en oud, en ik laat je er hieronder graag een paar zien.
Tokyo vonden we te gek en zelfs na tien dagen vonden we het jammer om deze wereldstad te verlaten. Hoe langer dat we er waren hoe meer Japan we zagen en hoe meer Japanse ontdekkingen we deden. Gelukkig komen we aan het eind van onze reis nog even terug in Tokyo en kunnen we nog een ronde maken langs favorieten plekken. We wilden perse lang in Tokyo blijven om delen van de stad meerdere keren te bezoeken. Dan krijg ik altijd meer het gevoel dat ik de stad echt zie in plaats van dat ene moment dat ik als toerist langsloop. 

Vismarkt

De wereldberoemde vismarkt Tsukiji is zeker de moeite waard om te bezoeken. Voor het eerst had ik hier het gevoel dat ik echt in Azië was zoals ik China en Indonesië ook ken. Er was rommel op straat, reuring, straatverkopers en veel eetstalletjes. Met sushi als ontbijt struinden we langs alle winkeltjes en stuiten op deze man die net een vis aan het ontleden was. 

  

Paraderende tieners

Zondagmorgen namen we de metro naar Harajuku en gaven ons over aan de bekende drukke winkelstraat waar alle jongeren paraderen in nieuwe outfits en zich vol eten aan ijs, suikerspinnen en crêpes. Het valt op dat vriendengroepen zich vaak hetzelfde kleden. Hetzelfde schooluniform met opvallende toevoegingen, dezelfde haarbanden, schoenen en rokjes. 

  

Human robot

Met de metro gingen we naar het aangelegde eiland van Tokyo en bezochten daar het technologie museum. Van de nieuwste operatietechnologie tot met machines uitgelegd hoe het internet werkt kon je daar bekijken en proberen. In een hoek, achter een grote muur met een gleuf er tussen bewonderden we de eerste human robot. 

  

Metro leven 

Dagelijks brachten we makkelijk twee uur door in de metro van Tokyo. Genoeg tijd om het metro leven te observeren. Japanners hebben een nog grotere smartphoneverslaving dan Nederlanders. Continu lopen ze rond met hun telefoon voor hun ogen. Ze kijken niet eens van het apparaat op als ze de metro uitstappen. Verder bestaat het metroleven uit slapen. Veel slapen, hoe ze op tijd wakker worden is ons nog steeds een raadsel. Sommige lezen een boek. Naar elkaar wordt niet op of om gekeken. Iedereen is stil, je telefoon moet op stil en er wordt niet gebeld, gegeten of gedronken.

Reizende tieners

Shinjuku is de wijk waar alle neonlichten je vrolijk toeschreeuwen. Het is ook de plek waar veel toeristen samenkomen en dus ook Japanse toeristen. Zo trof ik in een speelhal een groepje meisjes die eindeloos rond een fotohokje stonden om samen verkleed als hun idool op de foto te mogen. Met mega grote koffers en vol opgedoft trotseerden ze daarna de straaten van Tokyo:

Verslaafde tieners

Van Akihabara, de wijk van de gamehallen met anime-figuren en veel Manga, raakte ik echt verward. De straaten staan vol met gamehallen van acht verdiepingen hoog gevuld met kermis grijpmachines, computerspelletjes en dansspelletjes. Op de eerste verdieping konden we toekijken hoe deze jongen zichzelf en al z’n geld verloor aan het grijpen naar een handdoek met manga-figuren. Natuurlijk lukte het steeds niet doordat de grijphanden van de machines te slap zijn. Lijkbleek en zichtbaar gespannen had hij na talloze rondes zijn handdoek te pakken. Ik volgde hem naar een volgende machine met een nieuwe missie: een geel kussen met manga figuren. Ik vroeg hem wat hij thuis met zijn vangst ging doen. ‘Ophangen en neerzetten op mijn kamer’, zei hij. ‘Eens in de vier maanden kom ik hier om al mijn gespraarde geld uit te geven en zoveel mogelijk te winnen.’ Op de verdiepingen die daarna volgde raakte ik nog meer ontwricht. In donkere ruimtes met keihard geluid van alle games gingen jongeren op in een wereld die volledig onbekend voor mij was. 

  

Geisha’s

In Kyoto vonden we in de wijk Nishigomonchō een straat waar Geisha’s werken en wonen. Alsof we een geheime missie hadden, hebben we een avond staan kijken hoe ze door de straat liepen onderweg naar een theehuis. 

  

Vrijwillige brandweer

  

Van hier tot…

Tokyo waar we tien te gekke dagen hadden. Daarna reisden we door naar Kawaguchiko waar we naast de Mount Fuji (soms Foetsie) sliepen en Kyoto waar we nu bijna een week zitten. Zaterdag reizen we door naar Nara en Koya-San. 

Nog even kort: in m’n eerste verhaal over van hier tot Tokyo noemde ik twee mysterisch die we op straat waren tegengekomen. Ze zijn opgelost: 

1. Waar zijn de prullenbakken? Nergens op straat of op een station vind je een prullenbak.  Een meisje uit een hostel vertelde ons waarom. Sinds de aanslagen van 11 september heeft de Japanse regering besloten om alle prullenbakken te verwijderen uit angst voor vreemde pakketjes en bommen. Sindsdien bewaar je al je vuilnis in je tas en gooi je dat thuis gescheiden weg. 

2. Waar zijn alle honden op straat? Toen we een avond naar de T-site boekwinkel in Daikanyama gingen, deze is tot 2 uur ’s nachts open, ontdekte ik bij de uitgang waar de honden van Tokyo verblijven: